Dyslexie is een hardnekkige fonologische verwerkingsstoornis die het automatiseren van technisch lezen en spellen belemmert. Kinderen met dyslexie hebben ondanks intensieve, gerichte en langdurige oefening moeite met het koppelen van klanken aan letters, het herkennen van woorden in één oogopslag en het vlot toepassen van spellingregels.
Er is alleen sprake van dyslexie wanneer andere oorzaken van leesproblemen zijn uitgesloten, zoals onvoldoende leesonderwijs, taalachterstanden of bredere cognitieve problemen. Leesproblemen kunnen diverse oorzaken hebben; dyslexie is daar één specifieke vorm van.
Dyslexie gaat over technisch lezen en spellen en is geen stoornis in taalbegrip. Wel kan het moeite met vlot lezen indirect begrijpende leesprocessen belemmeren, omdat kinderen minder energie en cognitieve ruimte overhouden voor betekenisverlening.
De Gezondheidsraad omschrijft dyslexie als “een hardnekkig probleem in de automatisering van woordidentificatie (lezen) en/of schriftbeeldvorming (spellen), ondanks adequate instructie en oefening.” Deze definitie vormt het huidige uitgangspunt in diagnosestelling.
Dyslexie is niet te genezen, maar wel goed te compenseren. Het is geen psychische of mentale ziekte. Vroege herkenning en goed leesonderwijs (vanaf groep 2) kunnen problemen aanzienlijk verminderen. Hulpmiddelen zoals verlengde leestijd, audioteksten en compenserende software maken veel taken toegankelijker.
Fonologische dyslexie komt naar schatting bij 2 tot 4 procent van de bevolking voor. Erfelijkheid speelt regelmatig een rol.
Laatst geactualiseerd op 1 december 2025
Taalontwikkeling en taalbeleid
Lezen in groep 3
